Sony vindt zogezegd onkraakbare code uit

vbimport

#1

IS HET WERKELIJK GEDAAN MET CD’S KOPIEREN?

“Gedaan met cd’s kopiëren” en “Sony vindt code uit die zelfs
specialisten niet kunnen kraken”, zo kopte Het Nieuwsblad dit
weekend. Een sterk staaltje blufpoker van de platenindustrie moet ons
doen geloven dat het thuiskopiëren binnenkort onmogelijk wordt. Maar
is dat wel zo, en hebben technologieën als MP3 echt zo’n nefaste
gevolgen voor de cd-verkoop?

Het bericht uit de populaire Belgische krant Het Nieuwsblad is een
schoolvoorbeeld van kritiekloze journalistiek. Volgens het artikel
zou Sony Music een beveiligingscode ontwikkeld hebben die het
onmogelijk maakt om muziek-cd’s met een computer en cd-schrijver te
kopiëren. Meer informatie over de kraakvrije code krijgen we niet.
Hetzelfde nieuws, maar dan met meer informatie, dook echter ook op in
de Nederlandse krant de Volkskrant en op de nieuwssite WebWereld. De
directeur van Sony Music Nederland, P. Decam, verklaarde aan De
Volkskrant dat de code de muziek-cd’s onleesbaar maakt voor de cd-rom
lezers van een computer, terwijl de schijfjes wel perfect afgespeeld
zouden worden door gewone cd-spelers.

Het Nieuwsblad laat Marcel Heymans aan het woord, directeur van
IFPI België. De IFPI behartigt de belangen van de internationale
platenindustrie. “De nieuwe code van Sony is intussen stevig
uitgetest en de grootste specialisten zijn er totnogtoe niet in
geslaagd om ze te kraken”, zo citeert Het Nieuwsblad de directeur van
IFPI België. Heymans’ uitspraak lijkt echter totaal uit de lucht
gegrepen, want op WebWereld lezen we een totaal ander verhaal. Jan-
Willem Volbeda, marketing manager van Sony Music Media, verklaart dat
het systeem nog lang zo ver niet staat: “Eerst moeten de tests worden
afgerond. Dat zal eind augustus, begin september zijn. Pas daarna
denken we aan een introductie.”

Dat de code nog niet gekraakt werd, is vanzelfsprekend als het
systeem nog niet op de markt is. “Ook bij Sony moet in de praktijk
blijken hoe effectief het systeem is”, zegt R. Schouw, directeur van
platenmaatschappij BMG aan de Volkskrant. Ook Marcel Heymans geeft
dit toe: “Anderzijds besef ik ook wel dat geen enkel systeem eeuwig
veilig is”, zo lezen we in Het Nieuwsblad. Kort samengevat komt het
er dus op neer dat dit een zoveelste poging is van de platenindustrie
om een kopieerbeveiliging te introduceren. En naar alle
waarschijnlijkheid zal ook deze poging binnen de kortste keren
gekraakt worden.

BMG probeerde een tijdje geleden hetzelfde als Sony bij de
introductie van de nieuwe cd’s van Marco Borsato en Herman Brood. De
schijfjes waren zogezegd niet te kopiëren, maar al na korte tijd
bleek de beveiliging niet veel soeps te zijn. Iedere
kopieerbeveiliging op audio-cd’s is trouwens perfect te omzeilen: de
informatie op de cd moet ooit omgezet worden in analoog geluid, om
door luidsprekers te worden weergegeven. Wie die analoge
geluidsstroom aftapt via een simpel kabeltje, kan de muziek opnieuw
opnemen in een niet-beveiligd formaat, bijvoorbeeld MP3. En die MP3
kan dan weer zonder beperkingen via Internet wereldwijd verspreid
worden.

De muziekindustrie is zich van dit probleem bewust, zo geeft R.
Schouw aan in het artikel in de Volkskrant. Volgens Schouw willen de
platenlabels het kopiëren vooral zo lastig mogelijk maken, zodat het
tijdrovend en dus onaantrekkelijk wordt. Vandaar ook dat de
muziekindustrie een kruistocht begonnen is tegen MP3’s en
aanverwanten. Eens een liedje door één Internetgebruiker in dat
formaat is omgezet, kan het immers door miljoenen andere
Internetgebruikers gratis gedownload worden.

De grootste doorn in het oog van de platenmaatschappijen is het
programma Napster, waarmee surfers MP3’s onder mekaar kunnen
uitwisselen. Ook IFPI België wierp zich in de strijd en probeert
Belgische Napster-gebruikers te vinden en van het Napster-netwerk te
halen. “We hebben al 800 individuen geïdentificeerd en laten
afsluiten”, zo verklaart Heymans tegenover Het Nieuwsblad. Wat de
IFPI-directeur en de journalist vergeten te vermelden, is dat die
afgesloten gebruikers zonder problemen een nieuw Napster-account
kunnen aanmaken om verder te gaan met hun handel in al dan niet
illegale MP3’s. Om maar te zwijgen over de hoeveelheid werk die het
vraagt om de gebruikers te traceren en na te gaan of ze de
gedownloade liedjes niet reeds op cd bezitten (want dat is niet
strafbaar).

De gebrekkige kennis van zaken van Heymans blijkt even verder in
het artikel: “Ik heb zelfs de indruk dat het verkeer op die site is
afgenomen. Na Napster willen we ook de gebruikers van gelijkaardige
diensten zoals Gnutella aanpakken”. Niet alleen is Napster geen site
(er wordt alleen van de Napster-servers gebruik gemaakt om een
overzicht aan te maken van welke gebruikers welke MP3’s ter
beschikking stellen), het is erg twijfelachtig dat Heymans beschikt
over de exacte gebruikersaantallen van Napster. Daarenboven is het
onmogelijk om gebruikers van alternatieve MP3-uitwisselingssoftware
als Gnutella te traceren. Gnutella gebruikt immers geen centrale
server met de gegevens van de gebruikers en hun MP3-collectie. Het
programma werd namelijk zodanig ontwikkeld dat het niet mogelijk is
via een centrale computer specifieke gebruikers af te sluiten.

Het lijkt er met andere woorden op dat de platenindustrie weer eens
een spelletje blufpoker zit te spelen. De platenmaatschappijen willen
vooral de publieke opinie veranderen, en computergebruikers de
slechte gewoonte van het cd-kopiëren afleren. Ze schermt daarbij vaak
met onrustbarende cijfers waaruit een onoplettende lezer bijna zou
concluderen dat er geen enkele legale cd meer verkocht raakt sinds de
uitvinding van programma’s als Napster.

Volgens cijfers van de IFPI werden in 1999 zo’n 20 miljoen muziek-
cd’s verkocht in België. Maar liefst 30 miljoen cd-recordables gingen
echter in hetzelfde jaar over de toonbank. In Nederland ligt dat
cijfer op 50 miljoen. “Je kan veronderstellen dat een groot deel
daarvan bestemd is voor het kopiëren van audio-cd’s”, zo stelt Marcel
Heymans in Het Nieuwsblad. “Natuurlijk zou niet elke gekopieerde cd
anders in de winkel zijn gekocht, maar de schade is aanzienlijk”, zo
nuanceert Decam dit in de Volkskrant.

Dergelijke cijfers zeggen echter niets over de impact van de
illegale kopies, zoals Sony-directeur Decam aangeeft. Op de website
van de IFPI konden we een jaarverslag vinden over de wereldwijde cd-
verkoop en daaruit blijkt dat in 1999 de verkoop van audio-cd’s steeg
met 1,5 procent. En dit ondanks de steile vlucht van cd-schrijvers.
In de VS, volgens IFPI de grootste en meest dynamische markt, steeg
de verkoop maar liefst 10 procent, terwijl de Cyber Atlas aangeeft
dat 36 procent van de wereldwijde surfers (en dus potentiële MP3-
kopieerders) in de VS zitten, waarmee dat land onbetwiste koploper is
in de rangschikking.

In een verslag van het IFPI over thuiskopiëren vinden we nog
interessante cijfers. Het aantal gekopieerde cd’s bedraagt minder dan
10 procent in landen als de VS, Canada, Japan (met 7 procent van de
wereld-Internetgebruikers tweede in de Cyber Atlas), België en
Nederland (eigenlijk zowat heel West-Europa). De meeste illegale cd’s
treffen we aan in Oostbloklanden, het Midden-Oosten, China en Latijns-
Amerika. Kortom: de theorie van de platenlabels als zou het Internet
voor drastische daling in de cd-verkoop zorgen, blijkt eens te meer
een fabeltje te zijn.

We willen hiermee uiteraard het illegaal kopiëren van cd’s en
liedjes niet aanmoedigen, maar wel aantonen dat platenlabels dit spel
op een misleidende manier spelen. Daarenboven is ons standpunt dat
het unfair is om een ware kruistocht te beginnen tegen
thuiskopieerders, als de platenmaatschappijen dit misbruik niet
willen aangrijpen om te bestuderen wat juist deze MP3-hype
veroorzaakt. Goedkopere cd-prijzen, andere (digitale)
distributiemethoden en het algemeen toepassen van een ‘try before you
buy’-principe zouden waarschijnlijk al een flink stuk helpen.


#2

I’ve read it 2, but if I were you, I would move this topic to the DUTCH forum !!

Greetz,

SOLITAIRE