Opel

Schaamteloos gekopieerd van Bicat.net (louter vuige zaken) :

In fatsoenlijk tempo snel ik langs de A1 richting het gezegende land van dadels en overrijpe boerinnenpracht. Op het dashboard ligt een pistool en tijdens sportieve inhaalmanoeuvres vliegt deze goede vriend van links naar rechts. Ik ben er niet zo zuinig op. Ik heb hem afgelopen weekend uit de handen geslagen van een dronken praatjesmaker die mij de tieten van zijn lief misgunde. Mijn eigen favoriete gatenmaker steekt met de loop in mijn rechterlaars. Rechts, altijd Rechts.

Godiseenblindenegrijn, wat een hitte. Het blikje Grolsch dat ik vasthoud, giet ik over mijn hoofd om af te koelen. De laatste weken houdt het tropische klimaat het land in zijn greep. Tenminste dat staat in de kranten. Tenminste dat zegt de visboer. Ik lees geen kranten. Dat doen ze maar op de universiteit, het leven leer je op straat. Ik heb het op straat geleerd. Vallen, opstaan, bukken en tandenrapen. “Ja joch, we waren er druk mee. Je had geen tv toen”. Later schoof je ze per dozijn van de vrachtwagen.

Het landschap vliegt aan mij voorbij als was ze door een dronken schilder met volle blaas op het doek gesmeerd. Afritten flitsen langs, blauwe borden met witte comic sans, gele pechtelefoonpalen. Ik besluit op safe te spelen en parkeer mijn Opel Kadett 2.5 Turbo Injectie Monochroomspoiler strak tegen de vangrail aan mijn linkerzijde. Het stapt even beroerd uit, maar je bent vlug aan de overkant. En laat nou nèt aan de overkant een Shell zitten. Een prachtmoment om eens flink uit mijn buis te ruizen.

Godiseenberoerdedobbelaar, wat een drukte van belang daar bij die Shell. Vettige truckers met dito vrouwen. Op de grond hangen en liggen enkele rukzaklifters. Ze zien er vies en ongewassen uit. Lang haar en vale t-shirt’s. Ik loop er niet te vlak langs heen, want de kans is groot dat ze stinken. Extreem-links tuig als je het mij vraagt. Jaloers op elke hond die zijn eigen ballen likt. Van extreem-links tuig krijg ik altijd krampen in mijn Hitlerarm.
Ik kijk op mijn loodzware Breitling en zie dat ik nog wel even tijd heb om wat met zo’n vette trucker te dollen. Aan een met curry bevlekt vreeteiland leunt een soort van roodharige Henk Wijngaard. Henk houdt een boekje vast. Henk kan lezen en meteen weet ik dat het een bijzondere dag is.

‘Hai’
‘Mwurgh’
‘Wat lees je?’
‘Mwuhurgh’
Een holenbeer met groot rijbewijs dus. Ik vind het wel naadje en slof richting vreetmuur. Met mijn linkerhand soepel door mijn zak vol gokmunten glijdend. Dan begint holenbeer voor te lezen. Zijn brabants dialect echoot mijn goed humeur meteen aan flarden.

“Zijn ogen licht toegeknepen, zijn lichaam onthult bravoure. Een echte trucker draagt noorse klompen en een mouwloos jack van bruin leder. De eeltige knuisten omklemmen het grote stuurwiel, de vrachtbrief belooft een lange nacht. Achter zijn rug schudden 32 pallets met hollandse tomaten, bestemd voor de Duitse markt. Op de radio zoemt WDR Zwei. Een zwart buideltje waarin hij trouw elke ochtend een verse baal shag stopt, ligt op zijn knie. Met één hand bestuurt hij zijn zware Diesel. Met de ander krabt hij zijn gat. Als kleine jongen droomde hij hiervan. Uren stond die kleine langs het gaas bij de snelweg, een paar honderd meter van zijn ouderlijk huis. Zijn moeder was vrijwilligster op een bibliotheek. Zijn vader technicus bij de waterleidingmaatschappij. Ze hadden het niet luxe, maar elke dag lag er een stukje vlees op de borden. Vader het grootste stuk. Want hij bracht het geld binnen.”

Met een klap gooit Rooie Henk het dichtgeslagen boek voor zich neer. Curry spettert een patroon op mijn hemd.
‘Heb je nou je zin, Henk?’, zoek ik ruzie.
‘Mwurgh?’
‘Een kutboek lees je. De György Konrád van het asfalt, met zijn bijvoeglijke naamwoorden’
Enfin, een kopstoot en een gescheurde milt later loop ik al zuigend aan mijn Magnum ‘Save the whale’ terug naar mijn auto. Het is een drukte van belang rondom mijn Opel Kaddetillac 2.5 Turbo Silverbullet sportuitvoering met meegespoten bumpers. Omdat ik vanochtend flink van de pretvim genomen heb, lijkt het alsof er dansende poppen voor mijn ogen fonkelen. Klassiek Craddle of Filth met een vernis van gedroogd urine. Kind van de maan, spreid je benen en steek je tong tussen je tanden door, ja… uhm… ik doe graag interessant als ik um lekker raak en vanaf IJmuiden via Witte Paarden heb ik er toch zeker al 8 op. Halve liters kwaliteitsbier uit Grolle.

‘Zo mannen. Mag ik even instappen?’, zeg ik met de autosleutel tussen mijn tanden. De sirene van een aangesnelde jutenwagen beiert dat het een lieve lust heeft. De juut parkeert zijn auto dwars voor de mijne. De agenten stappen uit en kijken boos. Boos kijken, ik snap niet wat ze eraan vinden. Ik vind persoonlijk damesturnen enorm leuk om naar te kijken. Van die roemeense lolita’s die in nauwsluitend tenue over de evenwichtsbalk soppen. Wat moet er in zo’n trainer omgaan. Die neukt ze toch ook om ze op te rekken? Alles voor de Spelen. Af en toe wordt zo’n trainer opgeruimd door een vader die zijn dochter het succes misgunt, maar daarin ziet zo’n nationaal olympisch commitee geen hindernis om verder te investeren. Alsof je onder de indruk moet raken van een koevoet die de schedel laat glooien.

‘Meneer, wilt u ons de sleutels overhandigen?’ Het is eerder een bevel dan een verzoek.
‘Nou, dat lijkt me niet. Hoe moet ik anders thuiskomen. Weet jij het?’
Er staat ook een agente bij. Ik zie zompige borsten.
‘Jouw borsten hangen er zompig bij’, grap ik. Niemand moet lachen.
‘Voorruit dan maar’, overhandig ik de sleutels. Eerlijk ruilen tegen jouw blaffer. ‘Tadaa die is mooi!’ Snel als de wind gris ik het pistool uit de holster van Juffrouw Zompig. Omstanders deinzen achteruit. De agenten houden hun handen naast hun oren.

‘Ja! Kwartetten!,’ brul ik hysterisch. Ik geef jou de sleutels van de Opel Kadett 2,5 Turbo Injectie met fluorescerende blauwe motorkapwaas en dan wil ik van jou de sleuteltjes van dat gestreepte joekel die de weg naar huis blokkeert. ‘Ojah, handjes laten waar ze zijn. Pak ik ook jouw blaffer effe’. De agent is gezond bezig en verroert geen spier. De zeik loopt uit zijn pijpen.

Zonder sputteren ontvang ik het gevraagde.
‘Ach weet je, ik ben erg gehecht aan mijn Opel. Mag ik de sleutels weer terug?’ en om mijn woorden kracht bij te zetten steek ik de loop van de politieblaffer in een neusgat van de agente.
‘Zo. Bedankt. Nu gaan jullie allemaal een stukje terug zodat ik rustig kan instappen’ Het pistool houd ik gericht op de agente terwijl ik instap. Nadat de wagen kuchend start rijd ik een stukje achteruit. Daarna rijd ik langs de politie-auto en stop er naast.
‘Zeg meisje’ De agente ziet bleek en zwijgt.
‘Jammer van die kogelgaten’
‘W-w-welke?’
‘Nou deze.’
De agent naast haar stuitert op het asfalt. Het schreeuwen van de omstanders wordt overstemd door de gierende banden van mijn verlaagde Opel 2.5 Turbo Intergallactic Bronze Edition. Onder mijn stoel grijp ik tussen de cassettebandjes.

De muziek van Maywood ontroert me. Ik schakel terug en trap het gas diep in.
Mijn Opel en ik huilen hartverscheurend.


Zow , laat ik de woonkamer van CdFreaks maar weer eens een paar dagen met rust terwijl jullie allemaal tot bezinning komen waarom ik toch in godsnaam zulke vage teksten post. :bigsmile: :bigsmile:

Originally posted by Mr. Belvedere
Zow , laat ik de woonkamer van CdFreaks maar weer eens een paar dagen met rust terwijl jullie allemaal tot bezinning komen waarom ik toch in godsnaam zulke vage teksten post. :bigsmile: :bigsmile:

Maar wel leuk… :iagree:

Beter goed gejat dan slecht bedacht.

Hij is wel leuk!!

Originally posted by Mr. Belvedere
…waarom ik toch in godsnaam zulke vage teksten post. :bigsmile: :bigsmile:

De dokter heeft de verkeerde antidepressiva voorgeschreven…?

:stuck_out_tongue:

LOL, LOL, LOL!

Namoh, vindt het behoorlijk vervelend dat je minimaal 10 karakters moet hebben in een reply!! :a

LOL!

Namoh, vindt het behoorlijk vervelend dat je minimaal 10 karakters moet hebben in een reply!! :a

10???

10?

mentale site!