De perfecte vervalsing

Achteraf wist geen van drieën meer wie het eerst met het idee was gekomen. Aanvankelijk was het een goede grap, daarna een technische uitdaging en tenslotte een serieus plan. De invoering van de euro bood een mogelijkheid, die zo geniaal en tegelijkertijd zo voor de hand liggend was, dat ze alledrie verbaasd waren dat niemand daar eerder aan had gedacht. Hoe drie mannen er bijna in slaagden hun slag te slaan door het namaken van biljetten van honderd gulden. Het verhaal over een perfecte vervalsing die op het nippertje mislukte.

Het lichtblauwe ding stond zacht zoemend in het midden van de loods. Het apparaat bestond uit een groot uitgevallen rechthoekige omhulsel van kunststof en een werktafel waarop een toetsenbord en een computerscherm stonden. In de ruimte bevonden zich nog een paar grafische machines, overigens was het opvallend opgeruimd. Wel hing er een zoet-weeïge geur, er waren namelijk geen ramen, maar slechts een deur die uitkwam op een gang waar het kantoor was gevestigd. De deur was op slot.

Twee mannen keken gespannen naar de bedrukte vellen papier die aan één kant uit de lichtblauwe doos tevoorschijn kwamen.

De ander toetste een code in. Uit het binnenste van de machine klonk elektronisch geknor en daarna weer hetzelfde, sonore gezoem.

‘Perfect.’

‘OK.’

De mannen, beiden midden-dertigers, gebruikten weinig woorden. Ze werden volledig in beslag genomen door hun werkzaamheden. De koffie die op de tafel stond, was al lang koud geworden.

Het apparaat in het midden van de loods was een Xerox DocuColor 100 digitale drukpers, een combinatie van fotokopiëren, offset-drukken en computertechnologie. Met vloeibare inkt, elektronisch manipuleerbare beelden, de snelheid van offset drukken en het bedieningsgemak van een fotokopieerapparaat. De vellen papier die uit het apparaat kwamen, waren bedrukt met afbeeldingen van het biljet van honderd gulden.

Nieuw geld: een vrouw passeert een billboard met de Griekse munt van 1 euro op het Syntagmaplein in Athene.
Foto Reuters

De perfecte vervalsing

Door Roel Janssen

Achteraf wist geen van drieën meer wie het eerst met het idee was gekomen. Aanvankelijk was het een goede grap, daarna een technische uitdaging en tenslotte een serieus plan. De invoering van de euro bood een mogelijkheid, die zo geniaal en tegelijkertijd zo voor de hand liggend was, dat ze alledrie verbaasd waren dat niemand daar eerder aan had gedacht. Hoe drie mannen er bijna in slaagden hun slag te slaan door het namaken van biljetten van honderd gulden. Het verhaal over een perfecte vervalsing die op het nippertje mislukte.

Het lichtblauwe ding stond zacht zoemend in het midden van de loods. Het apparaat bestond uit een groot uitgevallen rechthoekige omhulsel van kunststof en een werktafel waarop een toetsenbord en een computerscherm stonden. In de ruimte bevonden zich nog een paar grafische machines, overigens was het opvallend opgeruimd. Wel hing er een zoet-weeïge geur, er waren namelijk geen ramen, maar slechts een deur die uitkwam op een gang waar het kantoor was gevestigd. De deur was op slot.

Twee mannen keken gespannen naar de bedrukte vellen papier die aan één kant uit de lichtblauwe doos tevoorschijn kwamen.

‘Kun je de schaduw van het steenuiltje nog wat aanpassen?’, vroeg de kleinste van de twee.

De ander toetste een code in. Uit het binnenste van de machine klonk elektronisch geknor en daarna weer hetzelfde, sonore gezoem.

‘Perfect.’

‘OK.’

De mannen, beiden midden-dertigers, gebruikten weinig woorden. Ze werden volledig in beslag genomen door hun werkzaamheden. De koffie die op de tafel stond, was al lang koud geworden.

Het apparaat in het midden van de loods was een Xerox DocuColor 100 digitale drukpers, een combinatie van fotokopiëren, offset-drukken en computertechnologie. Met vloeibare inkt, elektronisch manipuleerbare beelden, de snelheid van offset drukken en het bedieningsgemak van een fotokopieerapparaat. De vellen papier die uit het apparaat kwamen, waren bedrukt met afbeeldingen van het biljet van honderd gulden.

Drukkerij Labor Vincit in Veenendaal was al drie generaties gespecialiseerd in familiedrukwerk. Geboortekaartjes, overlijdensberichten, trouwaankondigingen en kleine zakelijke opdrachten: de broers Wil en Gerard Bosman leverden snel en accuraat werk. Het was een familiebedrijf: grootvader was als drukker begonnen met handzetsel, vader was overgegaan op offset en de zoons hadden de digitale techniek geïntroduceerd. Met een krediet van de plaatselijke bank hadden ze een kwart miljoen euro geïnvesteerd in een digitale drukpers. Deze machine was het nieuwste van het nieuwste. Het apparaat kon goud- en zilverkleurige beelden afdrukken, iriserende effecten nabootsen, schaduwen reproduceren en zelfs de fijnste teksten bleven haarscherp.

Door een order voor een kalender waren de gebroeders Bosman in contact gekomen met Rinke Reitsma, een manager van KluisCar, de waardetransporteur die zijn hoofdkantoor in het nabijgelegen Houten had. KluisCar wilde dat de bedrijfskalender voor het jaar 2002 in het teken van de euro kwam te staan. Het klikte tussen Reitsma en de gebroeders Bosman en al snel gingen hun besprekingen niet meer over de illustraties voor de kalender, maar over de veiligheidsmaatregelen bij KluisCar in verband met de euro-omwisseling en over de verbazingwekkende veelzijdigheid van de digitale drukpers.

Op een middag vergaderden ze in de businessbar van Hotel Mercure in Nieuwegein over de eurokalender. Nadat de zaken afgehandeld waren, maakte de thee plaatst voor iets sterkers: whisky voor Reitsma en jenever voor de gebroeders Bosman. Naarmate er meer drank vloeide, werd het gesprek persoonlijker.

Reitsma vertelde over zijn recente echtscheiding die hem veel geld ging kosten, waardoor hij gedwongen was zijn te duur gekochte huis te verkopen. Gerard Bosman mijmerde over zijn droom om met zijn vrouw op een zeiljacht een tocht naar de Stille Zuidzee te maken. Wil hield zich op de vlakte. Hij had zo zijn eigen gedachten over geld; hij schonk grote bedragen aan de kerk voor goede doelen in ontwikkelingslanden.

Achteraf wist geen van drieën meer wie het eerste met het idee was gekomen. Aanvankelijk als een goede grap, daarna als een technische uitdaging en tenslotte als een serieus plan praatten ze over de perfecte vervalsing. De invoering van de euro bood daarvoor een mogelijkheid, die zo geniaal en tegelijkertijd zo voor de hand liggend was, dat ze alledrie verbaasd waren dat niemand daar eerder aan had gedacht.

‘Hoe lang ben je nog bezig, Wil?’, vroeg Gerard.

‘Nog een kwartier, denk ik.’ Wil haalde zijn hand door zijn zwarte haardos.

‘Prima. Wat een snelheid maakt die machine.’

‘En wat een kwaliteit!’

Wil Bosman pakte een bedrukt vel en legde dit op een grafische lichtbak. De veiligheidskenmerken van het honderdguldenbiljet waren goed zichtbaar. Het watermerk, het doorkijkregister, de micro printing, alles oogde echt. Het papier dat ze gebruikten, was gemaakt van zuiver katoenen vezels. Weken hadden ze nodig gehad om de afdruk te perfectioneren. Het was lastig geweest, maar met hulp van de elektronische techniek was hun inspanning beloond. Als ouderwetse drukkers waren ze trots op het resultaat van hun vakmanschap. Slechts de afwezigheid van de voelbare inktlaag verraadde dat deze biljetten niet met intaglio printing op een speciale plaatdrukpers waren gedrukt, maar op een offset pers

Het gezoem van het digitale ding hield op. De teller stond op 10.000. Tienduizend vellen. Gerard en Wil begonnen de stapels papier zorgvuldig te snijden, ieder vel was bedrukt met twintig bankbiljetten zodat de totale productie 200.000 biljetten van honderd gulden bedroeg. Twintig miljoen gulden.

Het was een duizelingwekkend bedrag. De broers Bosman hadden geaarzeld, maar Reitsma had ze ervan overtuigd dat een groot volume de beste garantie bood om de hele operatie onopgemerkt te laten verlopen.

Tegen het einde van de middag waren ze klaar. Ze hadden de bankbiljetten gesneden, in stapeltjes van honderd verpakt en per tien stapels omwikkeld in doorzichtig cellofaan met een smalle rode draad. De pakken pasten precies in een metalen rolcontainer, rijdende korfkarretjes zoals supermarkten die ook gebruiken om de voorraden naar de schappen te brengen. Ze deden een rode tape om de rolcontainer, plakten er een streepjescode

lees verder op:nrc handelsblad

tof verhaal, leest als een dectieve

doe mij ook maar zo´n kopiermachine

Hmmz ik had dat wel met eurobriefjes kunnen doen, ik had alleen niet zo’n kopieerapparaat :smiley:

Bullshit!

Een Docucolor kun je nooit gebruiken voor dit soort doeleinden. De machine is sinds overgang naar kleur perfect beveiligd door middel van een digital fingerprint, alle kopieen zijn voorzien van een patroon in het raster. Uit dit patroon kun je het serienummer achterhalen, elke machine staat geregistreed op dit nummer.

Het anoniem aankopen van zo’n dergelijke machine is simpelweg niet mogelijk. Temeer omdat deze machine veel onderhoud nodig heeft om goed te blijven functioneren. In vrijwel alle gevallen is een uitgebreid service contract part of the deal…

Als het allemaal zo makkelijk was, dan was ik nu een rijk man!:stuck_out_tongue:
Anyway! Een parkeer vergunning kost bij mij slecht 50,- en daar verkoop ik er nog al wat van… Maar er blijft een kans dat ik daar me nat ga, daarom maak ik die maar op een Canon CLC500 (en die is niet beveiligd):smiley: